سنگی است زیر آب

در گود شبگرفته ی دریای نیلگون .

تنها نشسته در تک آن گور سهمناک،

خاموش مانده در دل آن سردی و سکون.

او با سکوت خویش

از یاد رفته ای است در آن دخمه ی سیاه.

هرگز بر او نتافته خورشید نیمروز،

هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه.

بسیار شب که ناله بر آورد و کس نبود

کان ناله بشنود.

بسیار شب که اشک بر افشاند و یاوه گشت

در گود آن کبود.

سنگی است زیر آب،ولی آن شکسته سنگ

زنده ست،می تپد به امیدی در آن نهفت.

دل بود،اگر به سینه ی دلدار می نشست

گل بود،اگر به سایه ی خورشید می شکفت.                    (ه.ا.س)

غمهای بی رنگی در آسمانم رها شده است

کسی آنها را نمی بیند

نمی دانم چقدراند!

ولی می دانم که آسمانم را آنها تیره کرده اند

ابرها فریاد می کشند و به گریه می آیند

غمهایم بر زمین می ریزند

اما

اما چه فایده دارد که

با همان رنگ بی رنگی و گریه ی بی رنگ ابرها می ریزند

و اینجا هم کسی آنها را نمی بیند.                               (م ـ ع)

 شب ساکت است

ماه و ستارگان می درخشند و

سکوت کرده اند

که می داند

که می داند در پس این سکوت ها چیست؟

سکوتی که آدمی را تا. . .

می کشاند.

و چه زیباست

                       صدای

                                  سکوت

                                                   شب . . .                                                                                (م ـ ع)

شب از نیمه گذشته بود،                                                                                                        

ز بی خوابی از پنجره به حیاط می نگریستم

چشمم به تنها درخت درون حیاط افتاد

درختی با برگهای زیبای زرد و نارنجی

و این برگها به دست ملایم بادی یک به یک بر زمین فرو می ریختند،

برگها از وجود آن در خت بودند

اما

او رها می کرد آنها را که بریزند

چون با ریختن هر برگ تنهایی او تنهاتر می شد

واو دوست داشت که،

                           تنهایی اش نیز تنها باشد. . .                            (م ـ ع)

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است.                                                                  (فروغ)

نفس سرد کدامین دل تنگ در سینه ی توست،ابر؟

که چنین آسمان را دل سرد و سرگردان دور می زنی.

نه کنار می روی،که چشمانم از آبی آسمان سیر شود و

نه می گریستی

گریه ای تند و قشنگ،

که از آبریزها سرازیر شود                                                                  (ا ـ ر)

سایه ها ، زیر درختان ، در غروب سبز می گریند.                       

شاخه ها چشم انتظار سرگذشت ابر،

وآسمان ، چون من،غبارآلود دلگیری.

باد ، بوی خاک باران خورده می آرد.

سبزه ها در رهگذار شب ، پریشانند.

آه ، اکنون بر کدامین دشت می بارد؟

باغ ، حسرتناک بارانی است ،

چون دل من در هوای گریه ی سیری. . .                                    (ه.ا.سایه)

نمی دانم چه می خواهم بگویم!

زبانم در دهان باز،بسته است.

در تنگ قفس باز است و،افسوس

که بال مرغ آوازم شکسته است!

نمی دانم چه می خواهم بگویم!

غمی در استخوانم می گدازد...

خیال ناشناسی آشنارنگ

گهی می سوزدم،گه می نوازد.

گهی در خاطرم می جوشد این وهم:

ز رنگ آمیزی غمهای انبوه،

که در رگهام،جای خون،روان است

سیه داروی زهر آگین اندوه.

فغانی گرم و خونالود و پر درد

فرو می پیچدم در سینه ی تنگ،

چو فریاد یکی دیوانه ی گنگ

که می کوبد سرشوریده بر سنگ.

سرشکی تلخ وشور،از چشمه ی دل

نهان در سینه،می پیچد شب و روز.

چنان مار گرفتاری که ریزد

شرنگ خشمش از نیش جگرسوز.

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج وگمراه.

چو روح خوابگردی مات ومدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه.

درون سینه ام دردی است خونبار

که همچون گریه می گیرد گلویم.

غمی آشفته،دردی گریه آلود...

نمی دانم چه می خواهم بگویم!                                           (ه.ا.سایه)